sábado, 27 de febrero de 2021

ACTIV_TEMA 1: Elaboración dun mapa conceptual (FELIPE)

 

ACTIVIDADE_TEMA 1: Elaboración dun mapa conceptual (Opción avaliación continua)
Esta actividade foi entregada na plataforma do Campus Virtual.
Realizada de xeito individual.

TAREFA 1.- MAPA CONCEPTUAL TEMA 1 


  


TAREFA 2.- LIÑA DO TEMPO

jueves, 25 de febrero de 2021

PRACTICA 1: MAPA DOS SENTIRES

 





A experiencia que saco desta práctica ten tanto connotacións positivas como negativas a nivel persoal. Por un lado, decateime de que verdadeiramente teño dificultades para identificar o que sinto en cada momento, sendo isto quizas froito da vida tan axetreada que a moitos nos toca vivir, o cal por suposto non debo ter como excusa persoal para non realizar este tipo de exercicios.

Por outra banda, sorprendinme bastante da dicotomía nos meus sentires, pois tras rematar o meu mapa dos sentires, vin perfectamente esbozado a gran diferencia entre a miña vida laboral/académica e a miña vida no fogar.

Eu xa era consciente de que evidemente o ámbito laboral e as miñas obrigas académicas me sometían a certas presións, pero non me decataba en que medida e, dende logo, non me deixou de sorprender como no meu ámbito persoal, a miña vida sentimental supón o piar fundamental que me sostén e me afasta deses aspectos máis desagradables do día a día.

A miña conclusión principal desta práctica resulta a necesidade de me prometer a min mesmo reflexionar máis de vez en cando acerca do meu estado de ánimo, tanto para poder actuar fronte a eses sentires máis desagradables, como para seguir valorando cada día mais aqueles momentos, vivencias e persoas que me producen sentires máis agradables.







domingo, 21 de febrero de 2021

PRÁCTICA 1: O MAPA DOS SENTIRES (YANIRA)

 





REFLEXIÓN SOBRE MIS SENTIRES

Para entender mi mapa mental sobre mis sentires, voy a tratar de seguir un orden empezando por la línea de la rabia y siguiendo las agujas del reloj.

Realizar esta actividad me resultó bastante complicado puesto que tratas “en frío” las emociones, sentimientos, ... Soy una persona que de por si no me gusta hablar de mis sentires y peor me siento cuando sé que esta expresión de lo que siento va dirigida a un grupo de personas con las que no tengo confianza. De ahí que mi primer sentir fuera la rabia. Eso, estoy segura, que hizo que mi cabeza “seleccionase” aquello más superficial. Además, la presión de “¿a ver, que sentimientos tengo?” hizo que se me generase un estado de impotencia (al tener que seguir con la actividad) y un sentimiento de ridiculez o vergüenza conmigo misma al verme hablando conmigo misma.

Analizándome, a día de hoy, tengo una situación que me genera estrés e impotencia puesto que no tengo la capacidad para encontrar la solución, o más bien, como transmitírsela a una amiga. Entiendo que son sensaciones que, una vez solucionado el problema, dejaré de tener o se convertirán en relajación o en un sentimiento de satisfacción si logro ayudarla.

Si sigo afondando, lo primero que se me viene es a nivel personal, o para entendernos, como se suele decir en cuanto a la situación sentimental. Y ahí, rápidamente, me encuentro en un estado de paz con sentimientos como el amor y sensación de tranquilidad.

Y, como es parte de mi vida, lo siguiente que se me viene es en cuanto al aspecto profesional. Rápidamente se me viene el cariño de los niños/as, recíproco y eso se convierte en mí en un estado de energía, con la emoción de alegría, ilusión a la hora de preparar y dar las clases lo que se convierte, a su vez, en un sentimiento de satisfacción en esta parte de mi vida.

Como sigo pensando, encuentro rápidamente la tristeza. Al pensar en mis padres, al recordar vivir con ellos, me produce un estado de melancolía en relación al paso del tiempo. Dicen “es ley de vida” crecer, independizarse, vivir con otras personas, ... y estando feliz por ello, al mismo tiempo me encuentro con emociones contrarias como es la tristeza al no estar tanto tiempo con ellos o, incluso, miedo al pasar del tiempo...

Y, por último, haciendo esta actividad estoy en mi casa. El día a día (trabajo, casa, universidad) hace que me encuentre con la sensación de cansancio pero estando en casa, en mi refugio, también estoy cómoda lo que me hace sentir estar en un estado de sosiego.

Haciendo esa actividad me doy cuenta de que me resulta muy complicado tanto ponerle nombre a algunas de mis emociones, sentimientos, ... como ser capaz de saber de si se trata de una sensación, sentimiento, ... Como se puede ver en mi mapa tengo todo mezclado y

cuando me dispongo a ordenar ese “caos” tengo muchas dificultades a la hora de clasificarlas. En algunos casos tengo dudas de si irá bien o no. Y con esto me pregunto... ¿no me gustará hablar de mis sentires, precisamente por esto? Es decir, no es que no me guste, sino que no sé...

Lo que me resultó llamativo es que a la hora de ponerles colores a los sentires, la influencia del libro del Monstruo de Colores (que trabajamos en Educación Infantil) fue tal que a las emociones que aparecen en el libro no dudé qué color ponerle pero a las que no aparecen no tenía ni idea...

Como punto final, decir que esta actividad me dejó con un gusanillo en el cuerpo, a ver si me explico, me gusta “controlar” mi cuerpo, hago deporte para estar y sentirme bien, cuido mi alimentación, me preocupo del pelo, de las uñas, ... pero... ¿qué pasa con esta parte “interior”? ¡Igual es el momento de empezar a cuidarla también!


ONL_02/PRÁCTICA_1/02_MARÍA

 

 

Esta práctica fue algo dificil de hacer para mi, ya que me cuesta bastante ponerle nombre a mis emociones y sentimientos. Sin embargo, creo que es un ejercicio importante que deberíamos hacer a menudo, ya que el identificar lo que sentimos e incluso plasmarlo puede ayudar mucho a entender nuestros diferentes estados de ánimo.

Como se puede ver en mi mapa de los sentires, las emociones y sentimientos que se me vienen a la mente ultimamente son casi todos negativos (tristeza, incertidumbre, miedo…). Esto tiene que ver en gran parte con la situación que estamos viviendo, a nivel de sociedad me entristece lo que está pasando, pensar en toda la gente que ha enfermado y fallecido…

A nivel individual, creo que el hecho de limitar tanto la vida social durante casi un año hace que me sienta triste; por otra parte, tengo la sensación de que esto no acaba nunca, creo que a mucha gente le pasa, como a mí, que se sentían mejor durante la cuarentena a pesar de haber medidas más estrictas, y creo que eso tiene que ver en parte con la incertidumbre de cuando acabará esto, si volveremos a llevar una vida normal, cuanto tardaremos en ver y abrazar a seres queridos que están lejos, etc.

Este sentimiento de incertidumbre, me lleva a tener otras emociones y estados de ánimo como la intranquilidad, la preocupación por el futuro o el miedo. En cuanto a la ansiedad, la he puesto “derivada”, por una parte de la preocupación (el estar preocupado por algo puede generar estrés, pensar demasiado en algo…) y por otra parte del miedo, ya que en mi opinión la ansiedad nace del miedo (a situaciones nuevas, a lo desconocido, a “salir de la zona de confort”…

Por otra parte, he puesto la esperanza, porque parte de mi si que se siente esperanzada en cuanto al presente y al futuro, en el sentido de que no es todo malo, tengo amigos y familia que me apoyan, tengo trabajo y estoy formandome para dedicarme a lo que me gusta, por lo que hay cabida para la esperanza. De la esperanza nace el optimismo por que las cosas cambien pronto y también por saber apreciar las cosas buenas dentro de una situación mala, y de ahí la alegría.

Sentimentos

 

Esperanza

Optimismo

 


Incertidumbre

Estados de ánimo

 

 


Peocupación

 Emocións

 

 Alegría

 


Miedo

Tristeza

Sensacións

 


Ansiedad

Sentires básicos

 

 


Intranquilidad